edit @ 17 Jan 2012 01:17:17 by iooi me iooi
edit @ 28 Aug 2010 08:59:19 by iooi fame iooi
ความสุขที่เเท้จริง ย่อมมีตัวตนเเละไม่มีตัวตน...อาจเป็นวัตถุเเละไม่ใช่วัตถุ...
เช่นเดียวกับทุกข์ ย่อมมีสุขเเละไม่สุข เเละความรู้สึกย่อมจับต้องไม่ได้นอกจากสัมผัสด้วยใจ..
สิ่งที่มองด้วยตาเห็น อาจเป็นสิ่งสมมุติ มีรูปร่างตัวตน เเต่เมื่อมองผ่านกลับไร้ตัวตนที่เห็น...
หลาย ต่อหลายสิ่ง นั้นถูกสร้างจากความรู้สึกของคน เเละหลายต่อหลายอย่างธรรมชาติสร้างขึ้นเอง
คนเราเเค่อาศัยบนทางของธรรรมชาติ เช่นเดียวกลับความรู้สึกที่อาศัยอยู่ในกายคนที่ไม่มีทางเเยกออกจากร่างกายนั้นได้ ทุกสิ่งทุกอย่างจะหมดไปกับกาลเวลาที่หมุนไปตามกาล..
หากมีใครผ่านมาเเล้วได้อ่านเรื่องนี้ หน้าต่างบานสุดท้าย...
ก่อนที่คุณจะเก็บตะวันลงกล่องในตอนจบ
อยากให้จินตนาการคุณคือตัวละครตัวใดตัวหนึ่งในเรื่องนี้
เเล้วคุณจะมีความรู้สึกอย่างไร
คงเก็บกลับไปตั้งคำถามสักข้อหนึ่ง..เเล้วก็จะตอบคำถามกับตัวเอง
ว่าสุดท้าย..ฉันจะเป็นอย่างนี้หรือเปล่า................
......เริ่มเรื่อง.
...........ตอนเย็นเเสงสีทองอ่อนๆ..ก่อนตะวันจะเริ่มตกดิน
ณ บ้านไม้ที่มีทางเดินที่ทอดยาวติดริมทะเล..เเสงของดวงตะวันใน
ตอนเย็นได้สาดส่องผ่านหน้าต่างของเเต่ละบาน
มีเสียงรถเข็นดัง..เอี๊ยด.. เอี๊ยดเเละเสียง
รองเท้าของชายชราคนหนึ่งอายุ60ปีดังเป็นจังหวะตลอดทางเดิน..
บนรถเข็นมีหญิงชราที่มีสภาพป่วยนอนไม่รู้สึกตัวนั่งอยู่นั้น
เธอคือภรรยาของชายชราคนดังกล่าว
เธอได้ล้มป่วยมานานมากเเล้วยากที่จะเยียวยารักษาให้กลับมา
มีสภาพเหมือนเดิม..
..........เย็นวันนี้อากาศดีนะคุณ สามีของเธอพูดขึ้นมา
เเต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากภรรยา หล่อนยังคงนั่งบน
รถเข็นนิ่งๆ เหมือนดั่งเช่นเคยตลอดหลายปี
........นั่นสิผมอยากให้คุณตื่นขึ้นมาเห็นเวลานี้จังสามีของเธอพูดไป
เเละพร้อมกับเข็นรถเข็นที่หล่อนนั่ง ไปตามทางเดินของบ้านอย่างช้าๆ
เเละจนเกือบสุดทางเดิน
ระหว่างนั้นชายชราเอื้อมมือไปปิดหน้าต่างที่เปิดรับลมอยู่ที่ละบาน
เเสงในทางเดินของบ้านค่อยๆสลัวลงทุกที....
ชายชราเข็นรถที่หล่อนนั่งไปใกล้ๆ ยังหน้าต่างที่เหลือเพียงบานเดียว
ที่ยังเปิดอยู่.........รถเข็นได้จอดที่หน้าต่างบานสุดท้ายอยู่นิ่งๆ
พร้อมกับชายชราผู้ที่เป็นสามี ทั้งคู่อยู่ตรงนั้น ตรงที่หน้าต่างบานสุดท้าย
ชายชรามองออกไปนอกหน้าต่าง ....
เสียงเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าริมหาดทราย น้ำทะเล เเละท้องฟ้าที่ถูกเปลี่ยนมาเป็นสีทอง
อัมพันกำลังจะจางหายไป............
........................สามีของเธอหันมาพูดกับภรรยาตนเอง
พร้อมกับก้มตัวมาโอบกอดหล่อน เหมือนที่เคยทำทุกครั้ง
เขาบอกกับเธอว่า...ถ้าคุณได้ตื่นขึ้นมาเห็นเวลาที่ตะวันกำลังจะตกลงสู่ทะเล
ก็ดีสินะ.....ไม่เป็นไรเดียววันพรุ่งนี้ผมจะพาคุณมาดูอีกครั้งที่เดิม
ผมว่าพรุ่งนี้มันคงต้องสวยกว่านี้เเน่...จนกว่าคุณจะบอกผมว่าเบื่อก็เเล้วกัน....
.........................
"ผมไม่ได้จากไปไหน....ยังยืนอยู่ข้างๆคุณเสมอมา..."
น้ำตาค่อยๆซึมผ่าน ดวงตาที่ดูเเดงก่ำทั้งสองข้างของชายชราผู้นั้น...
มือของทั้งคู่มาประกบกันอย่างอบอุ่น ......ถึงเเม้ว่าหล่อนจะไม่สามารถ
รับรู้ได้เลยตอนนี้เเต่ไออุ่นบาง บาง.. จะส่งผ่านเเทนความรู้สึกของทั้งคู่
อย่างเเน่นอน
..........สายลมพัดพาดอกหญ้าปลิวทั่วท้องฟ้า..เเล้ว
.......ตะวันเริ่มริบหรี่ลงทุกขณะ เขาค่อยๆเอื้อม มือไปปิดหน้าต่างบานสุดท้าย
ของบ้านหลังนี้...พร้อมกับเข็นรถที่หล่อนนั่งนั้นไปตามทางเดินกลับไปภายในห้อง.
จบ.
....คุณคิดว่าถ้าเป็นคุณจะรู้สึกอย่างไร..หากคุณเป็นตัวละคร
ตัวใดตัวหนึ่งในบท บางทีตอนจบของเรื่องบทสรุป
ไม่อาจกำหนดได้เลยตอนนี้อาจต้องใช้เวลามากกว่าหรือบางที
ต้องกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด....เเละรอฟังคำตอบในตอนท้ายเรื่อง
เพื่อเขียนตอนจบในละครชีวิต...
http://wermod1.spaces.live.com/blog/cns!5DB98F2722A047C1!670.entry
edit @ 23 Jan 2010 21:26:45 by iooi fame iooi
