ไร้ใจความ ยามง่วงนอน..

posted on 17 Jan 2012 00:47 by wer-sunset
หลับตาเเต่ได้ยินเสียงในเวลาฝันเเละ มองเห็นผ่านความทรงจำทุกครั้งที่หลับตา.....
 
"ไม่มั่นใจ เพราะใจมัน ไม่มั่นคง"
 
 เขียนสั้นๆ ไร้ใจความ   \(@..@)/...


edit @ 17 Jan 2012 01:17:17 by iooi me iooi

อ่านไม่ออก..

posted on 15 Jan 2012 00:56 by wer-sunset
สิ่งสำคัญ ในการตัดสินใจคือการมองเห็นเพราะ สิ่งที่ทำให้เรามองเห็นคือดวงตา.....
เเค่หลับตาในความมืด เหตุผลคือกลัวความมืด...หรือ เเม้หลับตาในที่สว่างเรากลับกลัวสิ่งที่อยู่รอบข้างมากกว่า...
 

ความหมายที่ซับซ้อน.....

posted on 28 Aug 2010 08:58 by wer-sunset
บนโลกใบนี้มีสิ่งหนึ่ง ที่ทุกคนเเละทุกสิ่งใช้ร่วมกัน นั่นคือ อากาศ..ที่ใช้หายใจร่วมกันถ้าหลายคนปล่อยว่างหลายสิ่งทุกอย่างก็เหมือนอากาศ.....
 
มนุษย์เราเป็นเหมือนผลไม้ที่มีเปลือกห่อหุ้มส่วนที่อ่อนนุ่มไว้เเต่เปลือกจะเป็นเเบบใดนั้นจะขึ้นอยู่กับธรรมชาติที่ดำรงอยู่
 

edit @ 28 Aug 2010 08:59:19 by iooi fame iooi

^^..โลกกลับหมุนรอบตัวเรา

posted on 01 Aug 2010 14:44 by wer-sunset

ความสุขที่เเท้จริง ย่อมมีตัวตนเเละไม่มีตัวตน...อาจเป็นวัตถุเเละไม่ใช่วัตถุ...

เช่นเดียวกับทุกข์ ย่อมมีสุขเเละไม่สุข  เเละความรู้สึกย่อมจับต้องไม่ได้นอกจากสัมผัสด้วยใจ..

สิ่งที่มองด้วยตาเห็น อาจเป็นสิ่งสมมุติ มีรูปร่างตัวตน เเต่เมื่อมองผ่านกลับไร้ตัวตนที่เห็น...

หลาย ต่อหลายสิ่ง นั้นถูกสร้างจากความรู้สึกของคน เเละหลายต่อหลายอย่างธรรมชาติสร้างขึ้นเอง

คนเราเเค่อาศัยบนทางของธรรรมชาติ เช่นเดียวกลับความรู้สึกที่อาศัยอยู่ในกายคนที่ไม่มีทางเเยกออกจากร่างกายนั้นได้ ทุกสิ่งทุกอย่างจะหมดไปกับกาลเวลาที่หมุนไปตามกาล.. 

หน้าต่างบานสุดท้าย...

posted on 17 May 2009 22:38 by wer-sunset

หากมีใครผ่านมาเเล้วได้อ่านเรื่องนี้ หน้าต่างบานสุดท้าย...

ก่อนที่คุณจะเก็บตะวันลงกล่องในตอนจบ

อยากให้จินตนาการคุณคือตัวละครตัวใดตัวหนึ่งในเรื่องนี้

เเล้วคุณจะมีความรู้สึกอย่างไร

คงเก็บกลับไปตั้งคำถามสักข้อหนึ่ง..เเล้วก็จะตอบคำถามกับตัวเอง

ว่าสุดท้าย..ฉันจะเป็นอย่างนี้หรือเปล่า................

......เริ่มเรื่อง.

...........ตอนเย็นเเสงสีทองอ่อนๆ..ก่อนตะวันจะเริ่มตกดิน

 

          ณ บ้านไม้ที่มีทางเดินที่ทอดยาวติดริมทะเล..เเสงของดวงตะวันใน

ตอนเย็นได้สาดส่องผ่านหน้าต่างของเเต่ละบาน

มีเสียงรถเข็นดัง..เอี๊ยด.. เอี๊ยดเเละเสียง

รองเท้าของชายชราคนหนึ่งอายุ60ปีดังเป็นจังหวะตลอดทางเดิน..

บนรถเข็นมีหญิงชราที่มีสภาพป่วยนอนไม่รู้สึกตัวนั่งอยู่นั้น

เธอคือภรรยาของชายชราคนดังกล่าว

 เธอได้ล้มป่วยมานานมากเเล้วยากที่จะเยียวยารักษาให้กลับมา

มีสภาพเหมือนเดิม..

..........เย็นวันนี้อากาศดีนะคุณ  สามีของเธอพูดขึ้นมา

เเต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากภรรยา  หล่อนยังคงนั่งบน

รถเข็นนิ่งๆ เหมือนดั่งเช่นเคยตลอดหลายปี

........นั่นสิผมอยากให้คุณตื่นขึ้นมาเห็นเวลานี้จังสามีของเธอพูดไป

เเละพร้อมกับเข็นรถเข็นที่หล่อนนั่ง ไปตามทางเดินของบ้านอย่างช้าๆ

เเละจนเกือบสุดทางเดิน

ระหว่างนั้นชายชราเอื้อมมือไปปิดหน้าต่างที่เปิดรับลมอยู่ที่ละบาน

เเสงในทางเดินของบ้านค่อยๆสลัวลงทุกที....

ชายชราเข็นรถที่หล่อนนั่งไปใกล้ๆ ยังหน้าต่างที่เหลือเพียงบานเดียว

ที่ยังเปิดอยู่.........รถเข็นได้จอดที่หน้าต่างบานสุดท้ายอยู่นิ่งๆ

พร้อมกับชายชราผู้ที่เป็นสามี  ทั้งคู่อยู่ตรงนั้น ตรงที่หน้าต่างบานสุดท้าย

ชายชรามองออกไปนอกหน้าต่าง ....

เสียงเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าริมหาดทราย น้ำทะเล เเละท้องฟ้าที่ถูกเปลี่ยนมาเป็นสีทอง

อัมพันกำลังจะจางหายไป............

 

........................สามีของเธอหันมาพูดกับภรรยาตนเอง

 พร้อมกับก้มตัวมาโอบกอดหล่อน เหมือนที่เคยทำทุกครั้ง

เขาบอกกับเธอว่า...ถ้าคุณได้ตื่นขึ้นมาเห็นเวลาที่ตะวันกำลังจะตกลงสู่ทะเล

ก็ดีสินะ.....ไม่เป็นไรเดียววันพรุ่งนี้ผมจะพาคุณมาดูอีกครั้งที่เดิม

ผมว่าพรุ่งนี้มันคงต้องสวยกว่านี้เเน่...จนกว่าคุณจะบอกผมว่าเบื่อก็เเล้วกัน....

.........................

 

"ผมไม่ได้จากไปไหน....ยังยืนอยู่ข้างๆคุณเสมอมา..."

น้ำตาค่อยๆซึมผ่าน ดวงตาที่ดูเเดงก่ำทั้งสองข้างของชายชราผู้นั้น...

มือของทั้งคู่มาประกบกันอย่างอบอุ่น ......ถึงเเม้ว่าหล่อนจะไม่สามารถ

รับรู้ได้เลยตอนนี้เเต่ไออุ่นบาง บาง.. จะส่งผ่านเเทนความรู้สึกของทั้งคู่

อย่างเเน่นอน 

 

 ..........สายลมพัดพาดอกหญ้าปลิวทั่วท้องฟ้า..เเล้ว

.......ตะวันเริ่มริบหรี่ลงทุกขณะ เขาค่อยๆเอื้อม มือไปปิดหน้าต่างบานสุดท้าย

ของบ้านหลังนี้...พร้อมกับเข็นรถที่หล่อนนั่งนั้นไปตามทางเดินกลับไปภายในห้อง.

                                                           จบ.

 

....คุณคิดว่าถ้าเป็นคุณจะรู้สึกอย่างไร..หากคุณเป็นตัวละคร

ตัวใดตัวหนึ่งในบท  บางทีตอนจบของเรื่องบทสรุป

ไม่อาจกำหนดได้เลยตอนนี้อาจต้องใช้เวลามากกว่าหรือบางที

ต้องกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด....เเละรอฟังคำตอบในตอนท้ายเรื่อง

เพื่อเขียนตอนจบในละครชีวิต...

 

 

http://wermod1.spaces.live.com/blog/cns!5DB98F2722A047C1!670.entry

edit @ 23 Jan 2010 21:26:45 by iooi fame iooi